Bazı şehirler vardır; kaderi dalgalarla yazılır, rüzgârla taşınır, tarihle mühürlenir. İnebolu da onlardan biridir. Bir zamanlar sadece yük değil, umut taşıyan bir limanın kıyısında kurulmuş bu kadim ilçe, bugün yeniden o asli kimliğine kavuşsaydı nasıl bir yer olurdu?
Gelin, bu sorunun peşinden birlikte yürüyelim.
İnebolu Limanı…
Sadece gemilerin yanaştığı bir beton yığını değil; Karadeniz’in hafızası, Anadolu’nun dışa açılan yüzü. Eğer bu liman, gerçek amacına uygun biçimde işler hale getirilseydi, İnebolu artık bir “geçilen yer” değil, bir “gelinen yer” olurdu.
Kruvaziyer gemilerinin rotasına giren, küçük ölçekli ticari taşımacılıkla bölgesel ekonomiye can veren, balıkçılığı modern tesislerle destekleyen bir liman… Sabahın erken saatlerinde limana yanaşan teknelerden yükselen sesler; balıkçıların, turistlerin ve tüccarların iç içe geçtiği bir canlılık… Bu sadece ekonomik bir dönüşüm değil, aynı zamanda ruhsal bir diriliş olurdu.
Turizm…
Ama sıradan bir turizm değil.
İnebolu, beton otellerle değil; aşı boyalı evleriyle, Rum mimarisinin zarif izleriyle, taş sokaklarında yankılanan hikâyeleriyle var olurdu. Kültür turizmi, ekoturizm ve edebiyat turizmi iç içe geçerdi. Her sokak bir anlatı, her ev bir hafıza mekânına dönüşürdü.
Bir düşünün…
Geceleri denize karşı kurulan küçük sahnelerde şiir dinletileri…
Yerel efsanelerin tiyatroya dönüştüğü sokak performansları…
İnebolu’nun sisine karışan bir keman sesi…
Turist sadece fotoğraf çekmezdi burada; hissederdi, dinlerdi, taşırdı İnebolu’yu kendi içine.
Ve üniversite…
Bir ilçeyi asıl dönüştüren şey gençliktir. Üniversite, İnebolu’ya sadece öğrenciler değil; fikir, hareket ve tartışma getirirdi. Deniz bilimlerinden kültürel miras çalışmalarına, sanat atölyelerinden yaratıcı yazarlık programlarına kadar uzanan bir akademik hayat…
Belediye ile ortak projeler, mülki idare ile koordineli kalkınma planları…
Kâğıt üzerinde kalan değil, sahaya inen projeler…
Her yıl düzenlenen uluslararası bir “İnebolu Kültür ve Edebiyat Festivali”…
Yazarlar, şairler, akademisyenler…
Ve onların arasında dolaşan gençler…
İlçe, bir açık hava üniversitesine dönüşürdü adeta.
Kültür ve sanat…
İnebolu, geçmişte taşıdığı mühimmat kadar bugün de anlam taşıyabilirdi. Bir zamanlar İstiklal Yolu’nun yükünü çeken bu topraklar, şimdi sanatın yükünü omuzlayabilirdi.
Eski konaklar sanat evine dönüşür, atıl binalar sergi salonu olurdu.
Yerel sanatçılar desteklenir, dışarıdan gelenlerle buluşurdu.
Bir çocuk, ilk kez bir tiyatro sahnesiyle burada tanışırdı.
Bir genç, ilk şiirini burada okurdu.
Ve belki de bir yazar, hayatının en önemli eserini İnebolu’da yazardı.
Ekonomi…
Tüm bu dönüşüm, kaçınılmaz olarak ekonomik bir dirilişi de beraberinde getirirdi. Göç veren değil, göç alan bir ilçe…
Gençlerin “gitmek zorunda” hissetmediği bir yer…
Kadınların üretimde aktif rol aldığı kooperatifler…
Yerel ürünlerin markalaştığı, İnebolu’nun adının sadece haritada değil, pazarda da karşılık bulduğu bir düzen…
Ama en önemlisi ne olurdu biliyor musunuz?
İnebolu, yeniden kendine inanırdı.
Bir kentin kaderini değiştiren şey sadece projeler değildir; o projelere inanmış insanların ortak iradesidir. Üniversite, belediye ve mülki idarenin el ele verdiği bir İnebolu’da, bu irade sadece yönetenlerde değil, halkın tamamında karşılık bulurdu.
Ve işte o zaman…
İnebolu, sadece geçmişiyle anılan bir şehir olmaktan çıkar, geleceğiyle konuşulan bir merkeze dönüşürdü.
Bu bir hayal mi?
Evet.
Ama her gerçek, önce bir hayaldi.
Vesselam